„2. Przełom stalingradzki. Załamanie się koncepcji „wojny błyskawicznej" z ZSRR skłoniło dowództwo niemieckie do zmiany planów. Nowe uderzenie niemieckie miało pozbawić Rosjan surowców strategicznych. Zostało skierowane na centra gospodarcze ZSRR. Uważano, że zdobycie zagłębia Donieckiego oraz zakaukazkich pól naftowych pozbawi Armię Czerwoną zdolności do dalszego oporu. 1 lipca 1942 r. Niemcy zaatakowali ostatnie miejsca oporu na Krymie, a 12 lipca powstał Front Stalingradzki, którego obronę powierzono 62 armii gen. Wasyla Czujkowa. Tymczasem 19 listopada Armia Radziecka przeszła pod Stalingradem do kontrofensywy doprowadzając do okrążenia ponad trzystutysięcznego zgrupowania niemieckowłoskorumuńskiego. 31 stycznia 1943 r. do niewoli dostała się cała 6 armia feldmarszałka Friedricha von Paulusa. W walkach zginęło około sto pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy niemieckich, a dziewięćdziesiąt tysięcy dostało się do niewoli. Trwająca dwieście dni bitwa była kulminacyjnym momentem walk na froncie wschodnim i obaliła mit o niezwyciężoności armii niemieckiej. W operacji stalingradzkiej Niemcy stracili czwartą część sił jakimi dysponowali na froncie wschodnim. Echa bitwy stalingradzkiej i klęski Niemiec spowodowały wzrost optymizmu i nadziei wśród okupowanych ludów Europy.“(9)