„Musset po przyjeździe do Paryża wszem i wobec demonstrował swoje rozgoryczenie. Wielu dawnych prz aciół, którzy nie pochwalali jego związku z George Sand, wysż o teraz z. cienia i witało Alfreda jak ocalonego od zagłady albo cudem przywróconego życiu. Jakby na potwierdzenie ich racji Mussetowi wraca natchnienie twórcze, wybucha prawdziwym gejzerem rymów. Czyżby oczekiwane „wielkie nieszczęście" dawało znać o sobie Przy biesiadnym stole nie odstępuje Alfreda kompania, kreuje go na błędnego rycerza miłości. Tymczasem wrażliwy poeta ugina się pod ciężarem prawdziwego cierpienia.
George Sand po powrocie do Francji próbuje naprawić ich związek, aranżuje spotkania, pisze bileciki, gotowa jest pójść do Canossy. Urażony poeta zaciął się i przez długi czas nie reagował. Któregoś dnia otrzymał lekką, pachnącą paczkę. Zaciekawiony nie odesłał jej, jak to zwykł był czynić w ostatnich dniach, lecz rozpakował. Przesyłka zawierała kruczoczarne włosy jego nieszczęśliwej kochanki, loki, które z taką namiętnością pieścił. To Aurora obcięła swoje podziwiane przez wszystkich włosy i złożyła je w darze nieprzejednanemu kochankowi. Ofiara została doceniona.
Wracasz, aniele, w moje noce rozgwieżdżone, Twoje oczy niebiańskie, powieki zamglone. Miłości, utracony mój skarbie największy! Na wieki przepędzona zdało się wyklęta. Ze łzą w oku. łagodnie wracasz uśmiechnięta. Twój dobry uśmiech moje wezgłowie upiększy.“(8)