„Niewątpliwie, proszę pani, lecz nauka nie poszła w las. Zrozumiał, że sam musi dać sobie radę na świecie, i wszedł na drogę wiodącą do tego celu.
Tak jest, na drogę obowiązku.
Niech pani teraz na niego spojrzy podjął kapitan Hull. Stoi przy sterze ze wzrokiem utkwionym w fokżagiel. Pracuje w skupieniu, a statek idzie prosto jak strzelił. Dick Sand już teraz ma pewną rękę doświadczonego sternika. Dobry początek dla marynarza! Aby nasz zawód dobrze wykonywać, trzeba go uprawiać od dziecka. Kto nie był chłopcem okrętowym, nigdy nie będzie prawdziwym marynarzem, a w każdym razie nie w marynarce handlowej.
Człowiek morza musi rozumieć wszystko, co go otacza, jego postępowanie musi być równocześnie instynktowne i wyrozumowane zarówno przy podejmowaniu decyzji, jak i wykonywaniu czynności żeglarskich.
A przecież, panie kapitanie podjęła pani Weldon nie brak dobrych oficerów i w marynarce wojennej.
Oczywiście odparł kapitan Hull lecz według mnie najlepsi rozpoczynali zawsze karierę jako dzieci. I nie mówiąc już o Nelsonie czy kilku innych, ci którzy byli niegdyś chłopcami okrętowymi, nie zaliczali się później do najgorszych.
W tej samej chwili z włazu rufowego wyłonił się kuzyn Benedykt, zatopiony jak zwykle w swoich myślach i równie słabo związany ze sprawami tego świata, jak byłby nimi przejęty prorok Eliasz, gdyby powrócił na ziemię.“(13)