„Ta emigracja ludzi, na których liczyła poważnie patriotyczna opinia publiczna, w praktyce równała się dezercji i opuszczeniu sprawy narodowej w momencie, gdy istniały nadal realne możliwości działania. Możliwości te wynikały przede wszystkim z faktu, że wojska Rzeczypospolitej, nie pobite i nadal dysponujące pełną sprawnością bojową, trwały na swoich pozycjach, a nastroje wśród oficerów i żołnierzy jak najbardziej sprzyjały kontynuowaniu wojny. Jest faktem niewątpliwym i znanym od dawna, że wiadomość o decyzji kapitulacyjnej Stanisława Augusta wzburzyła poważnie wojska Rzeczypospolitej. Właśnie w środowiskach wojskowych rodzić się poczęły pomysły kontynuowania wojny wbrew stanowisku króla. Rzecz jasna, pomysły te przerodzić się mogły były w czyn tylko przy podchwyceniu ich i poparciu przez odpowiedni ośrodek polityczny w Warszawie. Pośpieszna emigracja przywódców patriotycznych pozbawiła plany oficerskie wszelkiego znaczenia. Niemniej istnienie tego rodzaju pomysłów — po dziś dzień niejasnych i nie całkiem wyjaśnionych — jest bardzo znamienne. Dochodzimy tutaj do tajemniczej sprawy tzw. planu porwania Stanisława Augusta, który zrodził się w obozie ks. Józefa po otrzymaniu z Warszawy wiadomości o królewskim akcesie do Targowicy.“(10)